Συντάκτης: ypost thess

Η είδηση που μεταφέρω είναι «κλεμμένη» από την διαδικτυακή εφημερίδα zougla.gr.
“Βρέθηκε γάτα…με έφεση στα βιβλία!” Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο γάτος ονομάζεται Φιντέλ και επισκέπτεται σε καθημερινή βάση τη βιβλιοθήκη της γειτονιάς του στη Μ. Βρετανία. Επισημαίνεται, μάλιστα, ότι το προσωπικό της βιβλιοθήκης ποτέ δεν δελέασε τον γάτο με φαγητό προκειμένου να αποτελεί την ατραξιόν του κτιρίου.
«Ο Φιντέλ συμπεριφέρεται λίγο σαν κριτικός τέχνης, καθώς πολλές φορές παρατηρεί τις φωτογραφίες στα βιβλία», προσθέτει ο διευθυντής της βιβλιοθήκης. «Κάλλιο αργά παρά ποτέ», θα σχολιάσω κι εγώ με τη σειρά μου. Ας εκτιμήσει και κάποιος τα «κακόμοιρα» τα βιβλία, μιας και εμείς έχουμε βγάλει την ούρα μας απ’ έξω. Που καιρός για ανάγνωση και μελέτη; Μήπως αντί για το «Cosmopolitan» και το «Nitro» να ξεφυλλίσουμε και κανά λογοτεχνικό βιβλίο φέτος στις ξαπλώστρες μας στην παραλία; Δεν θα ήταν λίγο παράδοξο να έχει περισσότερες γνώσεις ο Φιντέλ από εμάς τον επόμενο χειμώνα;

Βίλυ Αργυρούδη

«Όταν κλαίει η αγάπη, η μοναξιά κάνει γιορτή»

Οι μέρες του Πάσχα ήρθαν και πέρασαν…
Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, σε λίγους από εμάς έγιναν «βίωμα».
Οι περισσότεροι αρκεστήκαμε στο τσούγκρισμα των αυγών και στην προβολή της «πανηγυρτζίδικης» λαμπάδας μας! Το βράδυ του Μ. Σαββάτου, λίγα μόλις μέτρα δίπλα μου, στεκόταν ένας ηλικιωμένος κύριος μόνος του και με μάτια βουρκωμένα (έτσι τουλάχιστον τα φαντάστηκα) περίμενε το «Χριστός Ανέστη». Δεν μπόρεσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω του, ελπίζοντας ότι κάποιος θα τον πλησιάσει από λεπτό σε λεπτό, θα τον χτυπήσει φιλικά στην πλάτη και θα του ζητήσει συγνώμη για την καθυστέρηση.
Πέθανε η ελπίδα μου στις 12:01, έστω και τελευταία! Τα πυροτεχνήματα κατέκλυσαν τον ουρανό και εκείνος πήρε αθόρυβα το δρόμο προς…το άγνωστο. Λες να τον περιμένει η γυναίκα του με ένα ζεστό πιάτο μαγειρίτσα, λες οι γιοι του και οι κόρες του απλά να στρώνουν το τραπέζι και να μην προλάβαιναν να τον συνοδεύσουν;
Πόσο σκληρό είναι να είσαι μόνος κάτι τέτοιες ώρες; Αυτές οι σκέψεις με περιτριγύριζαν μέχρι να δοκιμάσω το κόκκινο αυγό στο οικογενειακό τραπέζι. Μετά ξεχάστηκα… Όπως, εξάλλου, κάνουμε όλοι μας όταν η μοναξιά χτυπάει την πόρτα των «δίπλα» και όχι εκκωφαντικά τη δική μας…

Βίλυ Αργυρούδη

«Πάει ο Παλιός ο Χρόνος
Ας γιορτάσουμε παιδιά…»
Και πως γιορτάζουμε;;;
Με υποσχέσεις…
Με όρκους και δεσμεύσεις…
Με «θα»…
Το 2009 θα πετύχω τους στόχους μου,
το 2009 θα πάψω να ασχολούμαι με μικροπράγματα,
το 2009 θα ξεχάσω τον κακό μου εαυτό και θα «συνδιαλέγομαι» μόνο με τον καλό. Έλα, όμως, που με όσα περισσότερα «θα» εκφράζεται» μια υπόσχεση τόσο αργότερα πραγματοποιείται. Γιατί αν ήταν τόσο εύκολο να κρατάμε τις υποσχέσεις μας, θα το είχαμε καταφέρει και το 2008. Μην σας πω και τα προηγούμενα χρόνια…
Κάθε βράδυ πριν την αλλαγή του χρόνου το ίδιο σκηνικό: Ίδιοι πρωταγωνιστές, παραπλήσια κοστούμια (ανάλογα και με τη μόδα), σωρός από δεσμεύσεις και ειλημμένες αποφάσεις που δεν χωρούν περιθώριο επαναδιαπραγμάτευσης. Κούνια που μας κούναγε… Λέτε τυχαία να επέμεναν οι προγενέστερες γενεές όταν ότι η απόφαση είναι σαν το χέλι;
Εύκολα το πιάνεις αλλά δύσκολα το συγκρατείς, φίλοι μου!

Βίλυ Αργυρούδη

Είθε να είμαστε υγιείς το τελευταίο βράδυ του 2009 ώστε να ξαναλλάξει ο Μανωλιός και να βάλει για ακόμα μια φορά τα ρούχα του αλλιώς…