Ζητείται, ¨Έλληνας πολιτικός με Έλληνική Ψυχή


Ευτελισμό διαλέξανε, αντί να δώσουν μάχη

και την ασπίδα αφήσανε κατάχαμα και ήρθαν

ξεδιάντροπα φωνάζοντας πως δήθεν τους νικήσαν.

Πολλές φορές μας σώσανε και σωτηρία δεν έχει

οι ρίψασπις ξανάρθανε και θέλουν να μας σώσουν,

ακόμη μια φορά ζητούν, και τελειωμό δεν έχει.

Φίλοι μου, ακούστε με, γυρίστε τους την πλάτη.

Ξεχάστε τους κι αφήστε τους, να ζουν με την ντροπή.

Τσίπα, αυτοί δεν έχουνε, και ξεπουλάν Πατρίδα;

Έχουμε εμείς φιλότιμό, να κάνουμε θυσίες, σαν Έλληνες περήφανοι.

Ήμασταν λίγο εύπιστοι και χάσαμε την μπάλα

γιατί εμπιστευτήκαμε άτολμους κι ανίκανους,
χρημάτων εραστές.



Καλησπέρα στην Παρέα. Καλησπέρα στον διχασμό

Καλησπέρα στην Παρέα.

Καλησπέρα στον διχασμό.

Ξεχνούμε τον κοινό εχθρό και τσιμπάμε το δόλωμα «δεξιά» «αριστερά»

Μην ασχολείστε με τους πολιτικούς αυτής της βουλής.

Δεν θέλουν;

Δεν μπορούν;

Ποιος γνωρίζει;

Το βέβαιον είναι ότι δεν κατάφεραν να κυβερνήσουν με δικαιοσύνη.

Να στραφούμε λοιπόν αλλού.

Συστήστε μας τους μελλοντικούς πολιτικούς να δούμε τι σκέπτονται να κάνουν.

Γιατί να ασχολούμαστε ακόμη με αυτούς, που αντί να κάνουν ότι έπρεπε, βρίσκουν φθηνές δικαιολογίες;

Η Ελλάδα είναι ένας κήπος από πολίτες, όλων των Αξιών και Ιδεών.

 Όλοι έχουν θέση με έναν όρο: ΠΡΩΤΑ η ΕΛΛΑΔΑ.

Ήρθε ο Θεός και ζήτησε

ήρθε ο Θεός και ζήτησε
και πήρε τον Δικό μου,
τον άνθρωπό, τον συγγενή, το φίλο, κάποιον που γνωρίζω.

και τώρα πάω στην εκκλησιά, μπροστά στο εικονοστάσι,
βλέπω Χριστό και Παναγιά κι απορώ και λέγω,
γιατί τον πήρες Κύριε και τώρα τι θα κάνω;
και εσύ γλυκιά μου Δέσποινα, τον πόνο πως να αντέξω;

κι απάντηση δεν έλαβα …
και γύρισα στο σπίτι …
μεσ‘ το δωμάτιο κλείστηκα, την προσευχή μου κάνω
ξυπνώ κοιμούμαι και ξυπνώ,
κοντεύω να αποκάμω.
μα ε ξάφνου συλλογίζομαι, σκιρτούν τα σωθικά μου.
όπου ο ‘δικός μου’ κίνησε, ταξίδι ελευθερίας,
εγώ θα κλαίγω που έλειψε, το σώμα από κοντά μου;
Τώρα Θεέ μου που μπορώ, ότι του λέω να ακούει;
τώρα που εξ αιτίας του, μαζί σου εγώ μιλάω;
Τώρα που εγώ για χάρη του, θα κάνω ελεημοσύνες;
Ωσάν δωράκια ανεκτίμητα, για την καλή Ψυχή του;
Λοιπόν, τώρα ο άνθρωπός μου, είναι πολύ κοντά μου.
Είναι μεσ‘ την καρδιά μου.

Δια την Αθανασία, Ιωάννης ό Φίλος .14

Στην Νικολέτα εύχομαι και δεν ξεχνώ τον Νίκο.

Στην Νικολέτα εύχομαι

και δεν ξεχνώ τον Νίκο,

άλλωστε όλους τους Αγαπώ

κι αυτήν είναι η επιλογή μου.

Με την Ευχή κερδίζουμε,

όλοι μας βεβαίως

και αυτοί που την λαμβάνουνε

μα ακόμη περισσότερο,

όσοι από καρδιάς, την δίνουν. 
ΙόΦ .13