Πολύ ζέστη εδώ κάτω!!!

Ένα ζευγάρι από την Αλάσκα αποφάσισε να πάει στην Φλόριντα για διακοπές τον Δεκέμβριο, να ξεφύγει λίγο από το χιόνι και την παγωνιά.

Κανόνισαν να μείνουν στο ίδιο ξενοδοχείο, όπου πέρασαν, χρόνια πριν, και τον μήνα του μέλιτος. Επειδή όμως και οι δύο είχαν δουλειές, κανόνισαν ο άντρας να φτάσει Τετάρτη και η γυναίκα Πέμπτη.
Φτάνοντας λοιπόν, ο σύζυγος στο ξενοδοχείο μια μέρα πριν, διαπιστώνει με χαρά ότι τα δωμάτια διαθέτουν πλέον και Η/Υ και αποφασίζει να στείλει ένα e-mail στην αγαπημένη του γυναικούλα. Κατά λάθος όμως ξεχνά ένα γράμμα στην ηλεκτρονική διεύθυνση και το στέλνει χωρίς να ξέρει τις συνέπειες του αθώου του λάθους.

Στο Χιούστον μια χήρα, είχε μόλις γυρίσει από την κηδεία του άντρα της και πήγε στον Η/Υ να τσεκάρει τα συλλυπητήρια e-mails (έτσι γίνεται στην Αμερική) από φίλους και συγγενείς. Μόλις διαβάζει το πρώτο, πέφτει ξερή, λιπόθυμη στο πάτωμα. Εκεί την βρίσκει λίγο μετά ο γιος της, και κοιτώντας την οθόνη του ανοιχτού υπολογιστή, διαβάζει το πρώτο e-mail και παθαίνει και αυτός την πλάκα του.
>> ΠΡΟΣ: Την αγαπημένη μου γυναίκα.
>> ΘΕΜΑ: Έφτασα!!
>> «Ξέρω πως εκπλήσσεσαι που παίρνεις mail από μένα.
>> Έχουν laptop πλέον εδώ και μπορείς να στείλεις όπου
>> θέλεις. Μόλις έφτασα και μπήκα μέσα. Όλα είναι έτοιμα
>> και για σένα που θα έρθεις αύριο. Ανυπομονώ να σε δω.
>> Ελπίζω να είχες το ίδιο καλό ταξίδι με εμένα.
>> Υστερόγραφο: Πολύ ζέστη εδώ κάτω!!!»

Ας κάνουμε ένα δίαλειμμα…


Σας ευχαριστώ διότι με τιμήσατε με τις επισκέψεις σας.
Ας κάνουμε λοιπόν ένα διάλειμμα… για να σκεφτούμε τι θα θέλαμε να βλέπουμε στις σελίδες μας.
Με Υγεία1

Έτσι ένιωσα και έτσι έκανα…τέλος!

“Έτσι ένιωσα και έτσι έκανα…τέλος”!

Ο παραπάνω τίτλος αντιστοιχεί στην ονομασία από ένα γκρουπ στο facebook.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι σειρές το γκρουπάκι αριθμεί ήδη 1.057 μέλη. Κάτι μου λέει ότι σε λίγα λεπτά από τώρα τα μέλη θα είναι αισθητά περισσότερα. Βλέπετε, από το διαδίκτυο είναι πολύ εύκολο για όλους να μην υπολογίζουμε συνέπειες, είναι πολύ βολικό να λέμε μεγάλα λόγια, να το παίζουμε “μάγκες”.
Ναι, είμαι κι εγώ μέλος αυτής της ομάδας.
Ναι, θεωρητικά κι εγώ κάνω ό,τι νιώθω και δεν δέχομαι μύγα στο σπαθί μου. Στην πράξη, όμως, τι συμβαίνει; Ζητάω συγνώμη πριν αναπνεύσω, οργανώνω  προσεχτικά τις επόμενες κινήσεις μου χάνοντας εξ ολοκλήρου τον αυθορμητισμό της στιγμής, προτιμώ να χάσω χωρίς να προσπαθήσω φοβούμενη έστω να παλέψω και τελικά να χάσω;

Ας απαντήσει ο καθένας για τον εαυτό του και ας αφήσει τα “τσιτάτα” για λίγο στην άκρη.
Φυσικά όλοι γνωρίζουμε το σοφό ρητό: “Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες”.
Πόσοι το εφαρμόζουμε, όμως, και στην καθημερινότητά μας;

Βίλυ Αργυρούδη

VA κατάλογος